Mission statement
In gesprek met founder Annemarie van der Bijl
De postpartumfase is een vergrootglas
Het krijgen van een kindje is bijzonder en intens, maar er zijn zó veel vrouwen die in deze periode klachten ervaren. En dat is geen toeval. De postpartumfase en de eerste jaren van het ouderschap leggen een vergrootglas op alles wat speelt in je leven. Fysiek, emotioneel en relationeel. Patronen worden zichtbaarder, copingmechanismen raken onder druk en oude wonden kunnen opnieuw voelbaar worden.
Dit alles gebeurt in een maatschappij die drukte, prestaties en constant ‘aan’ staan normaliseert, en waarin het moederschap vaak een eenzame onderneming is. Het is dan ook niet vreemd dat vrouwen in deze fase te maken krijgen met angst, onzekerheid, somberheid of het herbeleven van trauma.
Wat mij raakt, is hoe vaak klachten in de postpartumperiode niet worden gezien, of juist worden afgedaan als ‘normaal’, ’hormonaal’ of ‘gaat vanzelf over’. De realiteit is dat veel vrouwen worstelen en zich daar voor schamen. Ze hebben het gevoel dat ze falen, dat zij de enigen zijn die het niet begrijpen.
“Waarom kan iedereen dit behalve ik?”
Die vraag hoor ik te vaak. Dat maakt mij zowel verdrietig als strijdvaardig. Ik voel een grote compassie voor vrouwen in deze levensfase en zie tegelijkertijd hoe beperkt en versnipperd het aanbod is. Daarom heb ik in 2019 het Postpartum Centrum NL opgericht.
We zijn opgevoed door vrouwen die nooit hebben geleerd om hun eigen emotionele behoeften serieus te nemen. Niet uit onwil, maar uit overleving, zoals dat in die generatie ging. Zij droegen, zetten door en zwegen vaak over wat hen te veel werd.
Het is tijd om die cyclus van lijden, doorbijten en ‘niet klagen maar dragen’ te doorbreken. Voor mij is het opzetten van dit centrum daarom ook persoonlijk een daad van vrouwelijk leiderschap. Echte gelijkwaardigheid begint bij hoe we voor vrouwen zorgen, juist in de meest transformerende periode van hun leven.
Ik zie vrouwen die zichzelf pushen om te werken alsof ze geen kind hebben, en te moederen alsof ze niet werken. Vrouwen die doorlopen met angst na een bevallingstrauma, die zichzelf toespreken dat ze niet moeten zeuren als ze somber zijn, of die maandenlang leven met pijn in hun lijf omdat het lijkt alsof dit er nu eenmaal bij hoort.
In een cultuur waarin geluk maakbaar lijkt en kinderen zo bewust worden gekozen, voelt het al snel alsof het jouw eigen tekort is als het tegenvalt. Alsof je ergens faalt. Maar je kunt niet overal tegelijk voldoen, en altijd schiet je ergens tekort. Die dubbele moraal is een voedingsbodem voor permanent schuldgevoel.
Geven vanuit kracht in plaats vanuit leegte
Ik wil dat vrouwen weer kiezen voor zichzelf.
Voor jezelf zorgen is geen luxe en geen egoïsme. Het is de keuze voor gezondheid, zodat je kunt geven vanuit kracht in plaats van vanuit leegte.
Het is erkennen dat verwarring, verdriet, twijfel en kwetsbaarheid bij deze fase horen, maar dat je er wel hulp bij kunt vragen. Je hoeft dat niet alleen te dragen.
De postpartumperiode zie ik als een kantelpunt in het leven van een vrouw. De manier waarop een vrouw in deze fase verantwoordelijkheid neemt voor haar welzijn, werkt door in haar leven, in haar gezin en vaak ook in de generaties na haar.
Wij willen zorg bieden die recht doet aan de complexiteit van deze fase, zodat vrouwen niet hoeven te passen in het systeem, maar dat het systeem zich weer mag richten op wat vrouwen écht nodig hebben. Zo investeren we uiteindelijk in de samenleving als geheel.
